29/3/2007 - Bana ışık olan tüm dostlarıma...iyi ki geldiniz....

Bu zor günlerimde yanımda olan,dualarını,acil şifa dileklerini esirgemeyen uzaklarda olsalarda desteklerini yüreğimde hissettiren,ışıklarıyla içimi ısıtan bütün dostlarıma,
gemlik,oburkedi,doğadan,büyüleyenmutfakkokusu,buradaherşeyvar,sofram,afet,miss,asia,ocakbası,290405,özlem33,dilek,
benimdünyam80,a.cakar,nihanınmutfağı,yeşimmutfakta,minecebir,tarçınkokusu,eylül2000,zehraaydın,filizinmutfağı,neslinur78,
halenze,asotu,azize,nehirs,aybike,borulce,yumurtasepeti,thesuuur,kızılcıkşurubu,nuran,19741974,ekmekarasıhayat,serinmavi,
karabeke,esramutfakta61,ilkayy,meralsa,gülizce,zeya,hayat73,emii, güneş,adını not etmeyi unutan yorum bırakmasalarda dualarıyla yanımda olan bütün arkadaşlarım..
Ve güzel Ayşem kalbi sevgiyle dolu yardımsever yaman ayşem bu zor günlerimde bana destek olmanız için bir çoğunuzu sayfama yönlendirecek kadar düşünceli Ayşeyaman..kilometrelerce uzaktan bir ışık olup aktın yüreğime...o sıcacık sevgi dolu yüreğini daha ilk günden hissetmiştim ...
ahh birde yazabilsem duygularımı yanlızca hissediyor insan,yaşıyor ama kelimeler hep eksik hep yetersiz zayıf kalıyor yetmiyor anlatmaya... defalarca yorum yazan her gün merakla beni düşünen dostlarım hangi kelimeler yeterli olur,nasıl anlatırım sizlere hissettiklerimi...
Günlerdir yüreğimde açan çicekler gibisiniz..her yorumunuzda gözyaşlarıma hakim olamadım lakin daha bir güçlendim.. gözyaşım olup aktı,tüm sevginiz yaralı yüreğime...
Rabbim hiç bir kuluna kaldırabileceğinden fazla yük vermezmiş demek bu yüzden bir hafta gibi kısa bir sürede aklıma düşüp canım arkadaşım sofram ve eşinin desteğiyle bir gece hiç hazırlıksız bu blogu açmayı, zor günlerimde bana acılarımı hafifletebilmek için nasip etmiş...
.İyiki geldiniz yanan bir kordu yüreğim sönmedi ama..bilirim allahtan ümit kesilmez.. içten dualarınız sıcacık yorumlarınızla yüreğime su serptiniz....
uzanan ellerinizi sımsıkı tuttum..
İyi ki varsınız

Aslında biliyorduk 6 yıldır yapılan tedaviler sadece bu günlere gelmesini yavaşlatmak mümkün olduğu kadar geciktirebilmek içindi..o yüzden her tetkikte her tahlilde korkuyla bekledik...ama bilmekle bu günleri yaşamak çok farklı çok acıymış..beklerken hep bir umudun oluyor içinde olmaz olmayacak diye belki bir çare yeni bir ilaç çıkar bu hastalığında tedavisi bulunur...Bu son günleri görmektense keşke ömrümce korkuylada olsa bekleyebilseydim...Olmadı er geç korkulu günler dayandı kapımıza..
Bu öyle sinsi bir hastalık ki 25-30 yıl önce bir ameliyatta bulaşan, doktorların ne yazıkki çok basit bir kan testiyle bulunabilen hepatitC virüsünü 2 yıl süren araştırmalar sonunda 2000 yılında şans eseri teşhis edilebildi..Ama ne yazık ki karaciğer çok zarar görmüş sirozda başlamıştı..Oysa ne kadar önemliydi o 2 yıl bir bilseniz...
Doktor şu anda annemin acılarının karnında çok fazla sıvı birikmesinden kaynaklandığını şimdilik tümörün küçük olduğunu acı vermeyeceğini söyledi..O sıvıyı atabilmesi içinde zararlıda olsa bir hafta boyunca idrar söktürücü ilacını her gün alacak çok şükür şimdi biraz rahatladı...
Ahh bir bilseniz canlarım öyle acı bir ikilem içindeyim ki ne annemin yokluğunu kaldırabilir bu yüreğim ne acı çekmesine dayanabilir....öyle çaresizim ki ne allahım alma onu bizden diye yalvarabiliyorum nede çok çektirme al yanına yarabbim dilim varmıyor söyleyemiyorum...Sonuçta ikiside yüreğimi yakan bir kor bu güne kadar hep yalvardım rabbime ne olur hiç olmazsa ilerlemesin hastalığı.. hep böyle kalsın hiç olmazsa! ne acı çeksin ne al onu bizden...
İnsan hiç annesinin yokluğuna hazır olabilirmi olmaz elbet bende olamıyorum hiç hazır değilim onsuzluğa olmaz daha çok ihtiyacım var yapamam kanadı kırılmış bir kuş gibi içimde gözü yaşlı bir çocuk şefkatine muhtaç kim susturabilir kime sarılırım sonra ANNEEM NE OLUR GİTME....
Aslında sizlere teşekkür etmek için başladım yazmaya yüreğimdekiler döküldü satırlarıma artık susmam lazım sustum..oysa döksem tüm duygularımı yazsam bu sayfalara günlerce sürüp gider tükenmez acım..ama kendimi suçlu hissetmeye başladım ola ki satırlarımı sonuna kadar okuyanları üzdüğüm belki ruhlarını karattığım belki yüreklerinde ki aynı acıları tekrar yaşattığım için...suçlumuyum bilmiyorum...
Madem ki acılar paylaştıkta azalabiliyor madem ki dostluklar acı tatlı her anıyla yaşanıyor...madem ki sizler yanımdasınız...susup kendimi kapattığım karanlıktan çıkmalı..çocuklarım için tüm sevdiklerim sevenlerim ve sizler için toparlanmalı tekrar dönmeliyim hayata bunun için daha çok çaba sarfedeceğim...
İYİKİ VARSINIZ HEPİNİZİ ÇOK AMA ÇOK SEVİYORUM...
|